Η αλήθεια για το «μειωμένο» χρέος της Ελλάδας: Το λογιστικό τέχνασμα με τον πληθωρισμό & τα φορολογικά βάρη στους πολίτες

Όταν το χρεος μίας χώρας μειώνεται, δεν σημαίνει ότι η καθημερινότητα των πολιτών της γίνεται καλύτερη ή ότι θα αυξηθεί η ευμερία τους καθώς η πίεση μεταφέρεται αλλού: Στις τιμές, στους φόρους και στις δημόσιες δαπάνες που μένουν χαμηλά.

 

Η κυβέρνηση παρουσιάζει τη μείωση του δημόσιου χρέους ως μεγάλη εθνική επιτυχία αλλά στην πραγματικότητα η βελτίωση του δείκτη χρέους/ΑΕΠ οφείλεται σε σημαντικό βαθμό στην άνοδο των τιμών (πληθωρισμός) και όχι σε ουσιαστική αύξηση της πραγματικής παραγωγής ή του πραγματικού ΑΕΠ.

 

Πως μπορεί ο Ερντογάν να έχει τρίτη προεδρική θητεία

Η συζήτηση που αναπτύσσεται στην Τουρκία σχετικά με το πολιτικό μέλλον του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μετά το 2028 δεν αποτελεί θεωρητική άσκηση, ούτε προϊόν πολιτικών σεναρίων.

 

Αντιθέτως, εδράζεται στην επανεκλογή του και σε συγκεκριμένες διατάξεις του τουρκικού Συντάγματος, οι οποίες αφενός θέτουν όρια στην άσκηση της προεδρικής εξουσίας και αφετέρου προβλέπουν θεσμικούς μηχανισμούς, που μπορούν, υπό προϋποθέσεις, να επιτρέψουν την υπέρβασή τους. Στο επίκεντρο της σχετικής συζήτησης βρίσκονται τρία άρθρα του ισχύοντος Συντάγματος της Τουρκικής Δημοκρατίας: τα άρθρα 101, 116 και 175. Η συνδυαστική ανάγνωσή τους αποκαλύπτει ότι το ζήτημα μιας νέας υποψηφιότητας του σημερινού Προέδρου είναι πρωτίστως πολιτικό και δευτερευόντως νομικό.

 

Στήνουν διπολισμό Μητσοτάκη-Τσίπρα – Ο Σαμαράς και το φάντασμα του Ειδικού Δικαστηρίου

Ενώ ο Ανδρέας Δρυμιώτης εν τη αφελεία του έβαλε στην δημόσια συζήτηση το Ειδικό Δικαστήριο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, το Μέγαρο Μαξίμου και η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα προωθούν το σενάριο του “νέου διπολισμού”, που υποστηρίζεται και από τις πρόθυμες δημοσκοπικές εταιρείες.

 

Το ενδεχόμενο να πέσει η ΝΔ κάτω από το 25% στις εκλογές, όποτε και αν τις κάνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ανοίγει τον ασκό του Αιόλου των πολιτικών και εσωκομματικών εξελίξεων. Ο Δρυμιώτης εν ολίγοις είπε ότι εάν η ΝΔ πέσει κάτω από 25% θα εκλέξει 75 βουλευτές και οι αντίπαλοι του Μητσοτάκη θα έχουν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία για να τον παραπέμψουν στο Ειδικό Δικαστήριο για την υπόθεση των υποκλοπών.

 

Πώς ο Ερντογάν ανοίγει τον δρόμο για τρίτη προεδρική θητεία

 EPA/ALESSANDRO DI MEO 

Η πολιτική δυναμική στην Τουρκία εισέρχεται σε φάση επιταχυνόμενης αναδιάταξης, όπου η κοινοβουλευτική αριθμητική αποκτά στρατηγική σημασία. Στο επίκεντρο βρίσκονται ο Ερντογάν, ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί και το Εθνικιστικό κόμμα Milliyetçi Hareket Partisi (MHP) που συνεχίζει να λειτουργεί ως βασικός πυλώνας της κυβερνητικής συμμαχίας.

 

Το διακύβευμα είναι σαφές: Η δημιουργία των πολιτικών και κοινοβουλευτικών προϋποθέσεων που θα επιτρέψουν στον Ερντογάν να είναι εκ νέου υποψήφιος, παρά το συνταγματικό όριο των δύο θητειών. Θεσμικό “παράθυρο” είναι το Άρθρο 116. Στο ισχύον προεδρικό σύστημα, το όριο των δύο θητειών παρακάμπτεται μόνο υπό μία προϋπόθεση: Η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση/Türkiye Büyük Millet Meclisi να αποφασίσει πρόωρες εκλογές με πλειοψηφία 3/5 (360 βουλευτές από τους 600).

 

Τρικ και ψέματα για πλεονάσματα και μέτρα

Κυβερνητική αμηχανία για το τεράστιο υπερ-πλεόνασμα των 6 δισ. ευρώ και τη χαώδη διαφορά του με τα ψίχουλα των 500 εκατ. ευρώ που ανακοινώθηκαν ως μέτρα στήριξης.

 

Πόσο είναι τελικά το πρωτογενές υπερ-πλεόνασμα το 2025; Ακούγεται -και είναι- παράδοξο να τίθεται τέτοιο ζήτημα όταν η ΕΛΣΤΑΤ και η Eurostat ανακοίνωσαν τα οριστικά στοιχεία για το 2025. Η ανάγκη αυτή προκύπτει από τη συντριπτική σύγκριση μεταξύ των 6 δισ. ευρώ του υπερ-πλεονάσματος και των μέτρων ύψους 500 εκατ. ευρώ που ανακοίνωσε. Η ίδια τακτική εφαρμόζεται από την κυβέρνηση και στο άλλο σημαντικό ζήτημα: πώς προκύπτει το υπερ-πλεόνασμα; Η ίδια ανάγκη, τέλος, επιβάλλει την παραπειστική αξιοποίηση του ευρωπαϊκού «κόφτη» δαπανών σαν άλλοθι: «Ο "κόφτης" δεν μας επιτρέπει να δώσουμε περισσότερα».

 

Σκάνδαλο made in... USAID – Έρχεται «τσουνάμι» αποκαλύψεων και στην Ελλάδα – Οι ΜΚΟ του Soros και οι Πρέσπες του Τσίπρα

Δόθηκαν δισεκατομμύρια... 

 

Σε σκάνδαλο τεραστίων διαστάσεων με παγκόσμιες απολήξεις που αγγίζουν και τη χώρα μας φαίνεται πως οδηγεί η αποκάλυψη διαβαθμισμένων εγγράφων της USAID, την οποία έσπευσε να αναδιαρθρώσει ο υπουργός Αποτελεσματικότητας (DOGE) των ΗΠΑ και δισεκατομμυριούχος Elon Musk…

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει μέχρι τώρα αποκαλυφθεί, η USAID έχει χρηματοδοτήσει:

Το βρώμικο παρελθόν της USAID και του Τζόρτς Σόρος: Τραμπ και Μασκ γκρεμίζουν την αυτοκρατορία του σκότους

Το σκοτεινό μονοπάτι του Σόρος με τα χρήματα των Αμερικανών - Αποκαλύψεις για χρηματοδότηση εργαστηρίων βιολογικού πολέμου

 

Ο Ντόναλντ Τραμπ, στην επιστροφή του στον Λευκό Οίκο, ανακοίνωσε την πλήρη κατάργηση της USAID, της αμερικανικής υπηρεσίας διεθνούς ανάπτυξης, με την υποστήριξη του Ίλον Μασκ.

 

Η απόφαση αυτή έρχεται μετά από χρόνια καταγγελιών ότι η USAID λειτουργούσε ως «ταμείο» του Τζορτζ Σόρος, διοχετεύοντας αμερικανικά φορολογικά χρήματα σε προγράμματα που προωθούσαν την ατζέντα του σε όλο τον κόσμο.

 

Οδηγεί ο Ερντογάν την Τουρκία σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και τι σημαίνει αυτό για την Ελλάδα; Δ.Σταθακόπουλος

Του Δρα Δημ. Σταθακόπουλου

” Τουρκικό Σύνταγμα- έκτακτη ανάγκη – παράταση θητείας Προέδρου”

Οι εκλογές στην Τουρκία πρέπει να γίνουν μέχρι τον Ιούνιο του 2023, οπότε και συμπληρώνεται η 5ετής θητεία του Τούρκου Προέδρου ( Ιούνιος 2018 – Ιούνιος 2023).

Μπορεί ο Τούρκος Πρόεδρος να είναι υποψήφιος για δεύτερη φορά , όπως το σύστημα της Προεδρικής Δημοκρατίας ορίζει, ή όχι – σε περίπτωση που η υποψηφιότητα αυτή θεωρηθεί τρίτη – δεδομένου ότι ήταν Πρόεδρος και πριν το 2018, με το τότε ισχύον σύστημα της Προεδρευομένης Δημοκρατίας ;

Το ερώτημα αυτό απασχολεί τους Τούρκους Συνταγματολόγους εδώ και καιρό , με τάση θετικής απάντησης, πως όντως μπορεί.

Η χρηματοπιστωτική καταστολή

Όταν η μεσαία τάξη μίας χώρας ευημερεί, ενώ η κατώτερη (πάντοτε με εισοδηματικά κριτήρια) δεν δυσκολεύεται να επιβιώσει, τότε το πολίτευμα που επιλέγεται είναι συνήθως ο φιλελευθερισμός –με περισσότερο ή λιγότερο κοινωνικό πρόσωπο, ανάλογα με τις κοινωνικές ευαισθησίες και τον παραγόμενο πλούτο, σε καθεστώς Δημοκρατίας. Χώρες όπως η Γαλλία, η Βρετανία, η Σουηδία κοκ. επιβεβαίωναν έως πρόσφατα τον κανόνα – είτε επιλέγοντας συντηρητικά, είτε σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, με κριτήριο το δικαιότερο μοίρασμα του πλούτου, μεταξύ άλλων μέσω της ποιότητας του κράτους προνοίας. Αντίθετα, όταν μία χώρα, ειδικά με εξαθλιωμένη μεσαία και κατώτερη τάξη, απειλείται είτε από εξωτερικούς εχθρούς (όπως η Γερμανία τη δεκαετία του 1930, λόγω της υποχρέωσης της να πληρώσει υπέρογκες πολεμικές επανορθώσεις), είτε από μεταναστευτικά κύματα (τα οποία θεωρούνται εχθρικά, κυρίως λόγω του ότι επιδεινώνουν τις ήδη προβληματικές συνθήκες διαβίωσης), τότε κλίνει προς το φασισμό – θεωρώντας πως μόνο έτσι μπορεί να προστατευθεί, κινδυνεύοντας να σβηστεί από τον παγκόσμιο χάρτη.

Στρατηγικές εξαφάνισης του αντίλογου – Το στίγμα του γραφικού και η ποινικοποίηση

Ο συστημικός λόγος, ως κυρίαρχος λόγος εξουσίας, από όπου κι αν εκπορεύεται κάθε φορά, επιδιώκει αφενός να ασκεί τη μέγιστη δυνατή κοινωνική επιρροή, αφετέρου επιχειρεί την εξαφάνιση οποιασδήποτε άποψης, θέσης ή και ομάδας που παράγει αντίλογο και επιδιώκει να αποτελέσει το ανάχωμα σε αυτήν την επιρροή.

Βεβαίως, ο πόλεμος σε επίπεδο ρητορικής και προπαγάνδας κατέχει εξέχουσα θέση στην εργαλειοθήκη της εκάστοτε εξουσίας, πολλώ δε μάλλον σήμερα, που τα όπλα (κυριολεκτικά όχι μεταφορικά) περισσότερο χρησιμοποιούνται σαν επιχειρήματα στο πλαίσιο μιας προπαγάνδας ισχύος, παρά για τη διεξαγωγή πραγματικών αναμετρήσεων. Η τεράστια ισχύς των σύγχρονων όπλων αποτελεί το κύριο επιχείρημα της αποτροπής των πραγματικών πολεμικών συρράξεων.

Η νέα γερμανική απάτη δισεκατομμυρίων

Το ύψος της λογιστικής μόνο απάτης της WIRECARD υπολογίζεται στο 1,9 δις € – τεκμηριώνοντας πως τα ποσά του ξεπλύματος και της φοροδιαφυγής στη Γερμανία είναι τεράστια. Το μεγάλο ερωτηματικό βέβαια είναι το πώς μπορούν να ανταγωνιστούν χώρες όπως η Ελλάδα, αυτά τα διεφθαρμένα κράτη που εκμεταλλεύονται τα πάντα – αποτελώντας άντρα ξεπλύματος μαύρου χρήματος, οάσεις φοροδιαφυγής, κέντρα ανομίας και κάθε είδους εγκλημάτων. Το κωμικοτραγικό της ιστορίας είναι όμως το ότι, οι Έλληνες κατηγορούνται ως φοροφυγάδες και μάλιστα από τις ίδιες τις κυβερνήσεις τους – οι οποίες είναι φυσικά πιόνια των ξένων και ιδίως των Γερμανών. Αυτών που δεν θέλουν μόνο να καταστήσουν την Ελλάδα αποικία χρέους τους στο διηνεκές αλλά, επί πλέον, αποθήκη παράνομων μεταναστών – οι οποίοι αργότερα θα εργάζονται με μισθούς πείνας για τις ελληνικές επιχειρήσεις που θα εξαγοράσουν οι Γερμανοί, σε εξευτελιστικές τιμές.

Η μεγάλη τραπεζική κλοπή

Ο υπουργός οικονομικών θριαμβολογεί για την ύφεση ύψους 0,9% του πρώτου τριμήνου, χωρίς να τη συγκρίνει με την ανάπτυξη 4% που είχε υποσχεθεί, αλλά με την ύφεση των άλλων χωρών της ΕΕ. Προσποιείται λοιπόν πως δεν γνωρίζει ότι, η Ελλάδα έχει υποστεί μία πτώση του ΑΕΠ της τάξης του 25% τα τελευταία χρόνια – όταν οι άλλες χώρες όχι μόνο δεν είχαν ύφεση, αλλά αναπτύχθηκαν πάνω από 10%. Θλιβερό! Μας είναι αδύνατον πάντως να αιτιολογήσουμε τη γενικότερη αισιοδοξία της κυβέρνησης – αφού δεν προκύπτει από κανένα οικονομικό μέγεθος.

Η τραπεζική τοκογλυφία

Οι εμπορικές τράπεζες είναι σε θέση να κερδίζουν, εάν έχουν βέβαια αρκετούς πελάτες, ακόμη και με αρνητικά επιτόκια – ακριβώς επειδή τα δάνεια πολλαπλασιάζουν τα χρήματα τους, ενώ η επιστροφή των δανείων «καίει» τα νέα χρήματα που είχαν δημιουργήσει από το πουθενά. Αυτό που τους μένει λοιπόν, όταν εξοφλούνται τα δάνεια τους, είναι το κέρδος – ενώ η παραπάνω διαδικασία τεκμηριώνει πως το πρόβλημα τους δεν είναι συνήθως η έλλειψη χρημάτων, αλλά η μη ύπαρξη αξιόχρεων δανειοληπτών, όπως στην περίπτωση της Ελλάδας. Τεκμηριώνει επίσης γιατί στο παρελθόν έδιναν όσα περισσότερα δάνεια τους επιτρεπόταν, υπολογίζοντας επί πλέον πως τα κράτη δεν θα τις έκλειναν – πως θα ιδιωτικοποιούσαν τα κέρδη, κοινωνικοποιώντας τις ζημίες τους, εκμεταλλευόμενες το ετεροβαρές ρίσκο (=ηθικός κίνδυνος).

“Ουσιαστικά οι εμπορικές τράπεζες δανείζουν αέρα έναντι εμπράγματων αξιών (ακίνητα, επιχειρήσεις κοκ.), κερδίζοντας χρήματα από αυτόν τον αέρα, τους τόκους – έχοντας επί πλέον το αποκλειστικό μονοπώλιο στην όλη διαδικασία”.

Το Βερολίνο θέλει να υπαγορεύσει που θα πάνε τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης

Το Βερολίνο εξ αιτίας της εμμονικής πάθησης περί δικαίου και άλλων παραισθησιογόνων φιλοσοφικο-πολιτικών αντιλήψεων, πίσω από τις οποίες κρύβονται μεγαλειώδη ιμπεριαλιστικά ορμέμφυτα, άργησε να κατανοήσει τη δυναμική της ύφεσης που πυροδότησε το lockdown του κορονοϊού.

Μόλις κατάλαβε, πανικοβλήθηκε και ανακοίνωσε ένα εθνικό γερμανικό πρόγραμμα 500 δισ. ευρώ και δανείστηκε 155 δισ. ευρώ από τις αγορές. Μετά συνειδητοποίησε πως αν σκάσει ο ευρωπαϊκός Νότος δεν θα μείνει τίποτε όρθιο και έκανε έναν τακτικό συμβιβασμό με τον Μακρόν. Στο ηθικό-πολιτικό πεδίο αντιμετώπισης της πανδημίας, άλλωστε, το Βερολίνο έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο, γεγονός που πυροδότησε νέο κύμα αντιγερμανισμού στην Ευρώπη.

Η πολιτική της αυτοκτονίας

Οι άνθρωποι είναι σαν τα πρόβατα, τα οποία ακολουθούν τον αρχηγό του κοπαδιού, όπου και αν τους οδηγήσει. Πολύ περισσότερο, θα προτιμούσαν να τον ακολουθήσουν ακόμη και στο θάνατο, παρά να σκεφθούν από μόνοι τους – πόσο μάλλον να σηκωθούν από τους καναπέδες τους, να αποτινάξουν τη μιζέρια και να πολεμήσουν για το βιοτικό επίπεδο, κυρίως δε για την ελευθερία τους. Ελάχιστοι είναι ικανοί να σκεφθούν ή πρόθυμοι να αναζητήσουν τις κατάλληλες πηγές, έτσι ώστε να σχηματίσουν τη δική τους άποψη. Επειδή όμως όλοι θέλουν να έχουν άποψη, δεν απομένει παρά να ενστερνισθούν έτοιμες απόψεις άλλων – αντί να κουραστούν οι ίδιοι, δημιουργώντας τις δικές τους. Το γεγονός αυτό είναι απολύτως κατανοητό τόσο στην Τρόικα, όσο και στα ΜΜΕ, τα οποία γνωρίζουν πολύ καλά την ευκολία, με την οποία χειραγωγείται ο όχλος – αρκεί να του σερβιριστούν απόψεις, από ένα κατάλληλα επιλεγμένο πάνελ άβουλων καθηγητών, ετερόφωτων πολιτικών, φημισμένων δημοσιογράφων ή διανοουμένων «μισθοφόρων», με την ετικέτα «κοινώς αποδεκτές».

Πολεμικές οφειλές: Το προεκλογικό πυροτέχνημα και τα ευτελή γερμανικά κόλπα

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησε για μια ακόμη φορά να υποτιμήσει τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού. Την παραμονή της αποχώρησής της από την εξουσία προέβη στο φραστικό και μόνο πυροτέχνημα ότι με ρηματική διακοίνωση επιζητεί να ρυθμιστούν οι γερμανικές πολεμικές οφειλές προς την Ελλάδα, στις οποίες περιλαμβανομένου του κατοχικού δανείου.

Ανεξάρτητα από τις προφανείς μικροπολιτικές σκοπιμότητες, προκύπτει ένα ενδιαφέρον συμπέρασμα: Ότι δηλαδή στα τέσσερα χρόνια που η κυβέρνηση αυτή βρέθηκε στην εξουσία, δεν φαίνεται μέχρι σήμερα να έχει συναινέσει στην απεμπόληση του γερμανικού πολεμικού χρέους μέσα από μια μυστική συμφωνία. Μπορεί να μην διεκδίκησε την εξόφλησή του, αλλά δεν παραιτήθηκε από την αξίωση. Κάτι ανάλογο είχαν πράξει και οι προηγούμενες κυβερνήσεις στα τελευταία χρόνια που πολύ καθυστερημένα πήραν είδηση ότι ‘κάτι’ μας χρωστούσε η μεταπολεμική Γερμανία.

Το μέλλον της Γερμανίας

Το οικονομικό μοντέλο της χώρας πλησιάζει στη δύση του, ενώ ο κατήφορος της θα επιταχυνθεί από την προβλεπόμενη παγκόσμια ύφεση, από τους ενδεχόμενους δασμούς των Η.Π.Α., από το BREXIT, καθώς επίσης από την παραμονή ή μη της Ιταλίας στο ευρώ – όπου ασφαλώς η παραμονή της θα τη μετατρέψει σε γερμανική αποικία αντίστοιχη της Ελλάδας, παράλληλα με τη Γαλλία, την Ισπανία κοκ.

Ανάλυση 

Παραδόξως οι δύο χώρες που αναμίχθηκαν επιθετικά στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, η Γερμανία και η Ιαπωνία, στη συνέχεια αναπτύχθηκαν ξανά με επιθετικό τρόπο – αυτή τη φορά οικονομικό, εις βάρος των υπολοίπων. Πρώτη η Ιαπωνία, η οποία όμως μετά το «χαστούκι» των Η.Π.Α. (ραγδαία ανατίμηση του γεν, σπάσιμο της φούσκας των ακινήτων και του χρηματιστηρίου), μείωσε αναγκαστικά τα πλεονάσματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της – αν και στη συνέχεια τα αύξησε ξανά, αλλά όχι σε μεγάλο βαθμό (γύρω στο +4%). 

Οι δολοφονικές προβλέψεις του ΔΝΤ

Πώς το Ταμείο, με όπλο τις ψευδείς δημοσιεύσεις για τον υπερπληθωρισμό χειραγωγεί τις μάζες, τρομοκρατεί τους ανθρώπους, προκαλεί κοινωνικές αναταραχές και ανατρέπει καθεστώτα – ενώ κατάφερε να πείσει τους Έλληνες πως το δηλητηριώδες φάρμακο του, τα μνημόνια, δεν αποσκοπούσε στη μετατροπή τους σε οικονομική αποικία της Γερμανίας και σε αμερικανικό στρατιωτικό προτεκτοράτο, αλλά στην εξυγίανση της πατρίδας τους!

Ανάλυση 

Ένα από τα αρνητικά χαρακτηριστικά αυτών που γράφουν ή ομιλούν δημόσια είναι η ασάφεια – η οποία προέρχεται είτε από έλλειψη πραγματικής γνώσης, είτε από προσπάθεια χειραγώγησης. Στα πλαίσια αυτά, οφείλει κανείς να αδιαφορεί για εκείνα που δεν καταλαβαίνει, χωρίς να θεωρεί πως οφείλεται στο δικό του μορφωτικό επίπεδο – αφού η αληθινή γνώση είναι εύκολα μεταβιβάσιμη και δεν απαιτεί ιδιαίτερους αποδέκτες, ενώ κρίνεται ακριβώς από αυτό το σημείο. 

Η παγίδα της ανταγωνιστικότητας

Εισερχόμαστε σε μία νέα εποχή, κατά την οποία οι «ευρωσκεπτικιστές» δεν σκέφτονται πια να εγκαταλείψουν οι χώρες τους την Ευρωζώνη ή την ΕΕ – αλλά να καταλάβουν την ηγεσία της στις Ευρωεκλογές από τη Γερμανία, επειδή έχουν συνειδητοποιήσει πως δεν υπάρχει καμία δυνατότητα ασφαλούς εξόδου.

Ανάλυση 

Είναι τεκμηριωμένο πως η Μ. Βρετανία δεν συνεργάσθηκε ποτέ σωστά με τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ – έχοντας πάντοτε μεγάλες απαιτήσεις από τη συμμετοχή της, χωρίς όμως να θέλει να αναλαμβάνει αντίστοιχες υποχρεώσεις. Εν τούτοις, η ενδεχόμενη έξοδος της προβλημάτισε σε μεγάλο βαθμό τα άλλα κράτη – ενώ επικρατεί η αντίληψη ότι, η ΕΕ απέτυχε να δημιουργήσει ουσιαστικές ευκαιρίες για τους Ευρωπαίους Πολίτες, τέτοιες που να ενισχύουν τα οφέλη από τη συμμετοχή τους (εύλογα θα λέγαμε αφού, για παράδειγμα, ο ρυθμός ανάπτυξης της Ελβετίας που με δημοψήφισμα το 1992 οι Πολίτες της τέθηκαν εναντίον της συμμετοχής της χώρας τους στην ΕΕ, ήταν πολύ υψηλότερος από το μέσο όρο της ένωσης).

Δεν Είμαστε Ξενομανείς, Είμαστε Δημιουργικοί Ανυπάκουοι

Φωτεινή Μαστρογιάννη

 

«Μπορούμε να αποκλείσουμε ότι οι άμεσες οικονομικές κρίσεις από μόνες τους παράγουν κομβικά ιστορικά γεγονότα, το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να δημιουργήσουν ένα πιο ευνοϊκό περιβάλλον για τη διάδοση ορισμένων τρόπων σκέψης και συγκεκριμένων τρόπων να θέτουμε και να λύνουμε τα ερωτήματα που συνδέονται με το σύνολο της επακόλουθης ανάπτυξης της εθνικής ζωής.»[1]

Αντόνιο Γκράμσι

Διάβασα στο άρθρο των Αττικών Νέων «Όσα απέκρυψαν από τον ελληνικό λαό. Πως η NSA και τα ΚΑΡΤΕΛ επιβάλλουν τακαθεστώτα στην Ελλάδα! (ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ - ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: ΔΥΟΕΘΝΙΚΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ)» που βασίζεται στο βιβλίο του Αθανάσιου Στριγά «Παγκόσμιοι Εντολοδότες» ότι ένα από τα, μεταξύ πολλών και τραγικών άλλων, θέματα που απαίτησαν οι Αμερικάνοι να εφαρμοσθούν προκειμένου να στηρίξουν την άνοδο του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία ήταν «να εφαρμόσει μία συγκαλυμμένη επιχείρηση εξαμερικανισμού του ελληνικού λαού πολιτιστικά γλωσσικά κλπ.».