 |
ΑΠΕ-ΜΠΕ/Economist Impact
/ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΣ |
Σε έναν πολυπολικό κόσμο, η πολιτική της πλήρους ταύτισης με κάποιον δρώντα δεν αποτελεί κατ’ ανάγκην απόδειξη συνέπειας και αξιοπιστίας. Ιδιαίτερα για μια χώρα, όπως η Ελλάδα, η οποία βρίσκεται σε μια γεωπολιτική “Ζώνη του Λυκόφωτος”, δηλαδή σε μια περιοχή ακραίας ρευστότητας, αυτές οι “μονογαμικές” εμμονές, για να θυμηθούμε και τη γλαφυρή αλλά άκρως ρεαλιστική ορολογία του Βασίλειου Μαρκεζίνη, μπορεί να εξελιχθούν σε μηχανισμό γεωπολιτικής αυτοεξάλειψης.
Όταν ένα κράτος εκχωρεί εκ των προτέρων όλες τις επιλογές του σε ένα συμμαχικό πλαίσιο, παύει να θεωρείται αυτοτελής παράγοντας του διεθνούς συστήματος και μετατρέπεται σε δεδομένη επικράτεια, σε γεωπολιτικό μέγεθος που προσφέρει διευκολύνσεις, αλλά δεν παράγει δική του στρατηγική. Σε χώρο και όχι σε χώρα.
