Στο προηγούμενο άρθρο μου στο SLpress για τη “Γεωπολιτική των Αλπικών Κορυφών” είχα υποστηρίξει ότι το διεθνές σύστημα, ιδιαίτερα σε περιόδους μετάβασης προς μια πολυπολική δομή, δεν επιτρέπει καθαρές και μονοσήμαντες σχέσεις μεταξύ των κρατών. Όταν οι συσχετισμοί ισχύος μεταβάλλονται, οι παλαιές ιεραρχίες αποσυντίθενται και οι νέες δεν έχουν ακόμη σταθεροποιηθεί, οι διεθνείς σχέσεις αποκτούν μεικτό χαρακτήρα. Συνεργασία και ανταγωνισμός, σύγκλιση και σύγκρουση, αποτροπή και αλληλεξάρτηση μπορεί να συνυπάρχουν ανάμεσα στους ίδιους δρώντες, ακόμη και στο ίδιο γεωπολιτικό πεδίο.
Οι σχέσεις αυτές συχνά εμφανίζονται χαοτικές, αντιφατικές ή ακόμη και παράλογες. Στην πραγματικότητα, όμως, παραλογισμός υπάρχει μόνον όταν τις εξετάζουμε μέσα από απλοϊκά σχήματα. Όταν θεωρούμε, δηλαδή, ότι τα κράτη χωρίζονται σε σταθερούς “φίλους” και “εχθρούς”, ότι η συνεργασία αποκλείει τον ανταγωνισμό και ότι η εχθρότητα αποκλείει κάθε σύμπτωση συμφερόντων.


















