Στο νέο, αδιαμόρφωτο ακόμη, διεθνές σύστημα, πολλές χώρες μεσαίων μεγεθών, από τη μία απελευθερώνονται από προηγούμενες δεσμεύσεις και μπορούν να κινηθούν πιο ευέλικτα και προς πολλές κατευθύνσεις, ισορροπώντας ανάμεσα στους μεγαλύτερους δρώντες, ενώ από την άλλη, οφείλουν να κάνουν κάτι τέτοιο, ακριβώς για να μην εγκλωβιστούν μέσα σε σφαίρες επιρροής των μεγαλύτερων γειτόνων τους.
Σε προηγούμενα
άρθρα στο SLpress, είχα αναφερθεί στη συνειδητή από πλευράς των ΗΠΑ
“θραυσματοποίηση” του σημερινού διεθνούς συστήματος, έτσι ώστε να
προωθηθεί μια δυναμική αποσυσπείρωσης της Ευρασίας και να απομακρυνθεί
το ενδεχόμενο δημιουργίας μιας Multi Power, η οποία θα προκύψει από
τη συσπείρωση των μεγάλων ευρασιατικών Δυνάμεων, με ενοποιητικό στοιχείο
την από κοινού αντιμετώπιση των ΗΠΑ και της Ευρωατλαντικής Δύσης. Στο
πλαίσιο αυτής της λογικής, οι Ηνωμένες Πολιτείες “οφείλουν” να
υπονομεύσουν την ενότητα του ευρωατλαντικού κόσμου, να απομακρυνθούν
“λελογισμένα” από τη Μεγάλη Σκακιέρα της Ευρασίας και να προωθήσουν ένα
νεοβεστφαλιανό πολυπολικό σύστημα σε αυτήν.





























