MOTD

Αλλαχού τα κόμματα γεννώνται διότι εκεί υπάρχουσι άνθρωποι διαφωνούντες και έκαστος άλλα θέλοντες. Εν Ελλάδι συμβαίνει ακριβώς το ανάπαλιν. Αιτία της γεννήσεως και της πάλης των κομμάτων είναι η θαυμαστή συμφωνία μεθ’ ης πάντες θέλουσι το αυτό πράγμα: να τρέφωνται δαπάνη του δημοσίου.

Εμμανουήλ Ροΐδης, 1836-1904, Έλληνας συγγραφέας

Σάββατο 4 Απριλίου 2026

Κόλαφος ο Κοκοτσάκης: «Ορκίζονται, ξεπλένονται, επαναλαμβάνουν»

Η αναφορά στα Τέμπη
 
Καταπέλτης ήταν ο Βασίλης Κοκοτσάκης για την ορκωμοσία των νέων μελών της κυβέρνησης Μαργαρίτη Σχοινά, Ευάγγελου Τουρνά και Μακάριου Λαζαρίδη το πρωί του Σαββάτου 4 Απριλίου στο Προεδρικό Μέγαρο.
 
Ο ειδικός πραγματογνώμονας σε θέματα πυρκαγιών και τεχνικός σύμβουλος οικογενειών θυμάτων των Τεμπών σε εκτενή ανάρτηση που έκανε στον λογαριασμό του στο Facebook σχολίασε την διαδικασία αφήνοντας σαφείς αιχμές:
 
«Ορκίζονται… ξεπλένονται… επαναλαμβάνουν», τόνισε.
 
Και συμπλήρωσε:
 
«Γιατί, ως γνωστόν, στην Ελλάδα δεν μας σώζουν ούτε οι νόμοι, ούτε οι θεσμοί, ούτε οι ελεγκτικοί μηχανισμοί. Μας σώζει ο… όρκος».
 
Ο κ. Κοκοτσάκης αναφέρει πως:
 
«Ορκίζονται ότι θα υπηρετούν το Σύνταγμα.Το ίδιο Σύνταγμα που κακοποιείται καθημερινά με την ανοχή τους,σαν να είναι φτηνό φυλλάδιο σούπερ μάρκετ. Ορκίζονται ότι θα υπηρετούν τον λαό.Τον ίδιο λαό που θυμούνται μόνο όταν πρέπει να τον πείσουν ότι “δεν υπάρχει άλλος δρόμος ή μόνο ο δικός τους” .Ορκίζονται ενώπιον Θεού.Και εδώ η τραγωδία γίνεται φαρσοκωμωδία».
 
«Και εμείς;Εμείς παρακολουθούμε το ίδιο έργο, ξανά και ξανά» αναφέρει σε άλλο σημείο και να σημειώσει «ο όρκος δεν είναι δέσμευση».
 
Ο κ. Κοκοτσάκης καταλήγει αναφερόμενος στην τραγωδία των Τεμπών και την φράση «δεν έχω οξυγόνο».
 
«Και τότε, ακούγεται ξανά εκείνη η φράση:
 
“Δεν μπορώ να αναπνεύσω, έχω ελάχιστο οξυγόνο”.
 
Όχι από έναν άνθρωπο, όχι από ένα κορίτσι.
 
Από έναν ολόκληρο λαό.Και ίσως τότε ,μόνο τότε,
 
η κωμωδία θα τελειώσει και η θα αρχίσει η κάθαρση».
 
Βασίλης Κοκοτσάκης: Ολόκληρη η ανάρτηση
 
«Ο ΟΡΚΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΥΝΤΗΡΙΟ
 
Ορκίζονται… ξεπλένονται… επαναλαμβάνουν.
 
Ορκίστηκαν, λέει, οι νέοι υπουργοί.Και ανακουφίστηκε το Έθνος.
 
Γιατί, ως γνωστόν, στην Ελλάδα δεν μας σώζουν ούτε οι νόμοι, ούτε οι θεσμοί, ούτε οι ελεγκτικοί μηχανισμοί. Μας σώζει ο… όρκος.Το υπέρτατο για τους ασεβείς απορρυπαντικό της πολιτικής ζωής.
 
Ένα θεσμικό μπλάνγκο που υπόσχεται να αφαιρέσει λεκέδες διαφθοράς, ανευθυνότητας και υποκρισίας… με μία μόνο εφαρμογή.
 
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα.Τα ρούχα μπαίνουν καθαρά και βγαίνουν… βρώμικα.
 
Διότι οι ίδιοι που σήμερα υψώνουν το χέρι στον ουρανό, χθες το είχαν χωμένο βαθιά στο σύστημα που τους ξερνάει και τους ξανακαταπίνει.
 
Ορκίζονται ότι θα υπηρετούν το Σύνταγμα.Το ίδιο Σύνταγμα που κακοποιείται καθημερινά με την ανοχή τους,σαν να είναι φτηνό φυλλάδιο σούπερ μάρκετ.Ορκίζονται ότι θα υπηρετούν τον λαό.
 
Τον ίδιο λαό που θυμούνται μόνο όταν πρέπει να τον πείσουν ότι «δεν υπάρχει άλλος δρόμος ή μόνο ο δικός τους».
 
Ορκίζονται ενώπιον Θεού.Και εδώ η τραγωδία γίνεται φαρσοκωμωδία.
 
Διότι μάλλον ο Θεός που παρακολουθεί αυτή την τελετή, πρέπει ή να έχει αναπτύξει εξαιρετική αίσθηση του χιούμορ… ή απλώς έχει παραιτηθεί από την υπόθεση «Ελλάδα».
 
Και εμείς;
 
Εμείς παρακολουθούμε το ίδιο έργο, ξανά και ξανά.
 
Μια τελετή που θυμίζει αρχαία κωμωδία του Αριστοφάνη ,μόνο που εκεί υπήρχε κάθαρση.Εδώ υπάρχει μόνο επανάληψη με τον ίδιο κεντρικό πρωταγωνιστή επικεφαλής…
 
Ο όρκος δυστυχώς δεν είναι πλέον δέσμευση.
 
Είναι τελετουργία.Είναι σκηνικό.Είναι το απαραίτητο ντεκόρ πριν αρχίσει η παράσταση της εξουσίας.
 
Και όταν παραβιάζεται;
 
Τίποτα.
 
Καμία θεσμική ή θεολογική συνέπεια για την επίορκη συμπεριφορά καθαυτή.Καμία ηθική κατάρρευση.
 
Καμία πολιτική αυτοκτονία.
 
Μόνο μια λέξη: «ευθύνες», που αιωρείται σαν φάντασμα χωρίς σώμα.
 
Διότι στην πράξη, ο επίορκος δεν τιμωρείται επειδή πρόδωσε τον όρκο.Τιμωρείται (αν τιμωρηθεί -γεγονός απίθανο) μόνο αν αποδειχθεί κάτι ποινικά κολάσιμο.Ο όρκος, λοιπόν, δεν είναι νόμος.Δεν είναι σύμβαση.Δεν είναι καν φόβος.
 
Χρησιμοποιείτε ως άλλοθι.
 
Είναι η κολυμβήθρα του Σιλωάμ της πολιτικής:Μπαίνεις αμαρτωλός, βγαίνεις «νομιμοποιημένος».
 
Και κάπως έτσι, η Δημοκρατία δεν πεθαίνει με θόρυβο.
Ασφυκτιά σιωπηλά.
 
Κάτω από στρώματα υποκρισίας, τελετών και ψεύτικων δεσμεύσεων.Και τότε, ακούγεται ξανά εκείνη η φράση:
 
«Δεν μπορώ να αναπνεύσω, έχω ελάχιστο οξυγόνο».
 
Όχι από έναν άνθρωπο, όχι από ένα κορίτσι.
 
Από έναν ολόκληρο λαό.Και ίσως τότε ,μόνο τότε,
 
η κωμωδία θα τελειώσει και η θα αρχίσει η κάθαρση.
 
Μέχρι τότε… πλένουν.
 
Κοκοτσάκης Στ.Βασίλειος
 
Απόφοιτος Δημοτικού Σχολείου Καρηνών
 
Απολυτηρίου με άριστα 10 από τον μακαρίτη “άρχοντα” διδάσκαλο μου ,Ιωάννη Κρυοβρυσανάκη, ο Θεός να αγειάσει τα κόκκαλα του».
 
Δείτε την ανάρτηση:
 
  
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου