Η σύγχρονη πολιτική και κοινωνική κρίση στη Γαλλία συχνά παρουσιάζεται από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης και την ευρωπαϊκή τεχνοκρατία ως μια «παράλογη» αντίσταση της γαλλικής κοινωνίας στις αναγκαίες εκσυγχρονιστικές μεταρρυθμίσεις. Η κυρίαρχη νεοκλασική αφήγηση εστιάζει εμμονικά στο διογκωμένο δημοσιονομικό έλλειμμα και το δημόσιο χρέος, αποδίδοντάς τα στην «ανευθυνότητα» του γαλλικού κράτους και στην «πολυτέλεια» των κοινωνικών κεκτημένων.
Η παρούσα ανάλυση απορρίπτει αυτούς τους ιδεολογικούς αφορισμούς και προσεγγίζει τη γαλλική οικονομία μέσα από τη μεθοδολογία της αυστηρής Αριστοτελικής αιτιότητας («ἐπειδὴ τόδε ἐστί, τόδε γίγνεται»)και μετακεϋνσιανής Ακαδημίας Σκέψης. Για να κατανοήσουμε γιατί η Γαλλία μετατρέπεται σε κοινωνικό και πολιτικό «μπουρλότο», οφείλουμε να εντοπίσουμε την πρώτη κινητήρια αιτία και να παρακολουθήσουμε την αλυσίδα των αποτελεσμάτων της χωρίς λογικά άλματα.






