Της Στέλλας Κυβέλου*
Στη διπλωματία, σημασία έχουν τόσο όσα λέγονται όσο και όσα παραλείπονται.
Η πρόσφατη απάντηση του State Department σχετικά με την επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου είναι χαρακτηριστική. Απέναντι σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα, αυτό της κύρωσής του από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης, η οποία συνδέεται πολιτικά με το στρατόπεδο του Χαφτάρ, η Ουάσιγκτον προκρίνει γενικά την επίλυση των θαλάσσιων διαφορών μέσω διαπραγματεύσεων, συνδέοντάς την με τις προοπτικές επενδύσεων και ερευνών στην Ανατολική Μεσόγειο. Αποφεύγει, ωστόσο, να τοποθετηθεί ευθαρσώς για τη νομιμότητα του μνημονίου με βάση το διεθνές δίκαιο. Και δεν μπορεί κανείς να υποστηρίξει ότι «κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια» δεδομένου ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν κυρώσει την UNCLOS. Η παλαιότερη ( 2020) επικριτική διατύπωση — χαρακτηρίσθηκε τότε ως «προκλητικό και μη εποικοδομητικό» — παραμένει.