Χρηματοδότησαν την Οδύσσεια του Νόλαν – Αιδώς Αργείοι!

Τα ομηρικά έπη αποτελούν διαχρονικό θησαυρό γνώσης και αρετής, παγκόσμιο κληροδότημα του Ελληνισμού. Κορυφαίες ιστορικές προσωπικότητες, από τον Μεγάλο Αλέξανδρο ως τους Πατέρες της Εκκλησίας, εντρύφησαν στα αριστουργήματα αυτά, επισημαίνοντας την σπουδαιότητά τους.

 

Με αυτόν τον γνώμονα, η φράση “Αιδώς Αργείοι” μοιάζει να είναι η απολύτως αρμόζουσα για αυτούς που ενέκριναν χορηγία ύψους 6,5 εκατομμυρίων ευρώ για την “Οδύσσεια” του Κρίστοφερ Νόλαν. Η ντροπή αυτή πολλαπλασιάζεται αν αναλογιστεί κανείς την άρνηση των κρατικών φορέων να χορηγήσουν έστω ένα ευρώ για την ταινία “Καποδίστριας” του κ. Γιάννη Σμαραγδή.

 

 

Ο Νόλαν έχει δεχθεί ευρύτατη κριτική, μεταξύ άλλων από τον μεγιστάνα  Ίλον Μασκ, για την απόφαση του να επιλέξει την Κενυάτισσα ηθοποιό, Λουπίτα Νιόνγκο, για τον ρόλο της Ελένης – και της Κλυταιμνήστρας (sic!) – καθώς και την φημολογούμενη επιλογή του τρανς ηθοποιού, Έλιοτ Πέιτζ, για τον ρόλο του Αχιλλέα, εξαιτίας της πρόδηλης ιστορικής ανακρίβειας και του αφόρητου “γουοκισμού”, που μοιάζει να υπαγορεύει τις αποφάσεις αυτές.

 

Μολονότι οι ηθοποιοί και ο σκηνοθέτης έχουν υπερασπιστεί την υπερβολική ελευθεριότητα που έχουν επιδείξει, ισχυριζόμενοι ότι η ταινία αποτελεί μυθοπλασία που ανήκει στην σφαίρα της μυθολογικής φαντασίας, η απόφαση να γυριστεί η ταινία στην πραγματική ιστορική τοποθεσία και να διατηρηθούν τα ιστορικά στοιχεία των πρωταγωνιστών (ονόματα, κτλ.) αναιρούν την ουσία της επιχειρηματολογίας τους.

 

 

Ο θόρυβος που δημιουργήθηκε θυμίζει την μαζική αντίδραση που προκάλεσε η παραγωγή “Κλεοπάτρα” του Νέτφλιξ, με την διαφορά όμως ότι στην δεύτερη περίπτωση, η αιγυπτιακή κυβέρνηση αντέδρασε έντονα, καταδικάζοντας την παραγωγή και αποκαλώντας την “εσκεμμένο ιστορικό ψεύδος”. Παράλληλα, προχώρησε στην δημιουργία δικής της επαρκώς χρηματοδοτούμενης παραγωγής για να μεταδώσει την “πραγματική ιστορία” της Ελληνίδας βασίλισσας.

 

Φυσικά, ως παραγωγός και σκηνοθέτης, είναι στην διακριτική ευχέρεια του Νόλαν να επιλέξει όποιους ηθοποιούς θέλει, αφήνοντας την τελική κρίση για τις επιλογές του στο κοινό και τους κριτικούς. Ωστόσο, η απόφαση να δοθεί κρατική χορηγία στην ξεκάθαρη αυτή προσπάθεια πολιτιστικής ιδιοποίησης υπήρξε ατυχής και ακατανόητη. Σίγουρα θα υπάρχει κάποιος καλύτερος τρόπος να αξιοποιηθούν τα χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων από το να γίνει η Ελλάδα συνένοχη στην “καλλιτεχνική” νύξη ότι η Ελένη δεν ήταν στην πραγματικότητα Σπαρτιάτισσα και ότι η μήνι του Αχιλλέα οφειλόταν περισσότερο στο γεγονός ότι ο Αγαμέμνων επέλεξε ως σύνευνο την Βρισηίδα… αντί για εκείνον.

 

Δικαιολογημένος ο θόρυβος… 

 

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι παραγωγοί χολιγουντιανών ταινιών παρουσιάζουν σημαντικά ιστορικά πρόσωπα του Ελληνισμού σύμφωνα με την δική τους ιδιότυπη εκδοχή (π.χ., η προσωπογραφία του Μεγάλου Αλεξάνδρου από τον Όλιβερ Στόουν). Άραγε από πού παίρνουν αυτό το θάρρος; Ίσως από την απουσία φόβου για τις ελληνικές αντιδράσεις. Στην περίπτωση του Νόλαν, βγαίνει εκτεθειμένο το ελληνικό κράτος, διότι οι υπεύθυνοι είτε δεν προέβησαν στον απαραίτητο έλεγχο του σεναρίου πριν αποφασίσουν να καταβάλλουν την οικονομική στήριξη ή, ακόμη χειρότερα, επικροτούν την πολιτιστική ιδιοποίηση που επιχειρεί ο Νόλαν. 

 

Δεν φτάνει η ιδεολογική αγκύλωση ή η φανερή προκατάληψη εναντίον αξιέπαινων προσπαθειών όπως αυτή του Σμαραγδή να προβάλλει το έργο και την κληρονομιά του Ιωάννη Καποδίστρια (τιμώντας την μνήμη του πρώτου κυβερνήτη του νεοελληνικού κράτους στην 250η επέτειο από την γέννησή του και χύνοντας φως στους λόγους που οδήγησαν στην δολοφονία του, μερικοί εκ των οποίων εξακολουθούν να ταλανίζουν την Ελλάδα μέχρι σήμερα). Το πλέον επικίνδυνο είναι ότι η απροθυμία να καταπολεμηθεί η πολιτιστική ιδιοποίηση σταδιακά εξαπλώνεται και σε άλλους τομείς, φτάνοντας να απειλεί ακόμη και την εδαφική κυριαρχία του κράτους. 

 

Ενός κακού μύρια έπονται…

 

Για παράδειγμα, το μόνο που κατόρθωσε η υπογραφή της κατάπτυστης Συμφωνίας των Πρεσπών από τον πρώην πρωθυπουργό κ. Τσίπρα, παραχωρώντας δικαιώματα της χρήσης του ιστορικά ελληνικού ονόματος της Μακεδονίας και των παραγωγών του στα Σκόπια, ήταν να ανοίξει την όρεξη και άλλων κρατών που τρέφουν βλέψεις εις βάρος της Ελλάδας. Η Τουρκία έχει ήδη μετονομάσει το Αιγαίο Πέλαγος στα σχολικά βιβλία της, θέτοντας το ιδεολογικό πλαίσιο για το επικίνδυνο δόγμα της “Γαλάζιας Πατρίδας”.

 

Σαν να μην έφτανε η επανέναρξη των τουρκικών παραβιάσεων εντός του εθνικού εναερίου και θαλασσίου χώρου της Ελλάδας (αποδεικνύοντας ότι η Διακήρυξη των Αθηνών δεν είναι παρά ένα κουρελόχαρτο), η Άγκυρα ετοιμάζεται να περάσει νόμο, που θα κηρύττει όλα τα ύδατα έξω από την ακτίνα έξι ναυτικών μιλίων των ελληνικών νησιών (τουλάχιστον εκείνων που δεν αμφισβητεί) ως τουρκικά. Η κατάφωρη αυτή καταπάτηση του διεθνούς δικαίου της θάλασσας προσβλέπει όχι μόνο στην παρεμπόδιση της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια, όπως δικαιούται, αλλά και να υφαρπάξει την ελληνική ΑΟΖ, η οποία επεκτείνεται αρκετά πέρα από τα 12 ναυτικά μίλια. 

 

Και σε περίπτωση που επιχειρήσει κάποιος να υποβαθμίσει την συμπεριφορά αυτή ως απόρροια του τουρκικού παραλογισμού, ας σταθούμε στην ανακάλυψη τουλάχιστον ενός μη επανδρωμένου θαλασσίου οχήματος φορτωμένου με ισχυρά εκρηκτικά από την Ουκρανία, υποτιθέμενη “σύμμαχο” της Αθήνας, χάριν της οποίας χάλασε τις παραδοσιακά αγαστές σχέσεις με την Μόσχα, στην Λευκάδα (και ίσως ενός δεύτερου στην Κρήτη).

 

Χρειάστηκε να περάσουν εβδομάδες και να καταθέσει η Ελλάδα διάβημα, ώσπου να δοθούν επίσημες εξηγήσεις και να απολογηθεί το Κίεβο για την κατάφωρη παραβίαση της ελληνικής εδαφικής κυριαρχίας. Κάποιοι θα έλεγαν ότι το επικίνδυνο αυτό μοτίβο συνιστά έναν ολισθηρό δρόμο που ξεκινά από την προφανή έλλειψη αυτοσεβασμού και την απροθυμία του κρατικού μηχανισμού να υπερασπιστεί τα δίκαια της Ελλάδος. Είτε πρόκειται για παραγωγούς ταινιών είτε για αντίπαλα κράτη, φαίνεται ότι κάποιοι αντιλαμβάνονται την Ελλάδα ως “δεδομένη”, πιστεύοντας ότι όχι μόνο θα αφήσει το θράσος τους αναπάντητο, αλλά ενδεχομένως ακόμη και να τους βοηθήσει στην επίτευξη των στόχων τους. 

 

Για όσους δεν θέλουν να ξεχάσουν όσα ξέρουν, ας προτιμήσουν, αντί να δουν την αναθεωρητική Οδύσσεια του Νόλαν, να αφιερώσουν λίγο χρόνο να μάθουν περισσότερο για τον Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος αφιέρωσε την σκληρότερη κριτική του, μεταξύ άλλων, στους συμπατριώτες του, που είναι “φιλήκοοι των ξένων”. Αξίζει, επίσης, να θυμηθούμε την τιμωρία που επιφύλαξε ο Οδυσσέας στους επίδοξους γαμπρούς που πολιορκούσαν την Πηνελόπη, προσβάλλοντας με την συμπεριφορά τους το σπιτικό του, τα ελληνικά ήθη και την κοινότητα της Ιθάκης. Εάν ο Όμηρος προβλέπει τέτοια τιμωρία για εκείνους που πρόσβαλαν το βασίλειο του Οδυσσέα, ας αναρωτηθούμε τι τιμωρία θα πρότεινε για αυτούς που πολιορκούν τον κρατικό κορβανά, προσβάλλοντας το σύνολο του Ελληνισμού με τις πράξεις (ή μάλλον την απραξία) τους.

 

ΤΡΙΠΟΥΛΑΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ 

 

 

Πηγή : https://slpress.gr