Δρ. Βασίλης Λύκος*
Η Ελλάδα σήμερα δεν αντιμετωπίζει απλώς μια
οικονομική κρίση. Αντιμετωπίζει ένα κράτος που αφαιμάζει τους πολίτες
του, λειτουργεί υπέρ ισχυρών συμφερόντων και επιδεικνύει ένα πρωτοφανές
έλλειμμα δημοκρατίας. Τα νοικοκυριά «στραγγαλίζονται» καθημερινά από την
ακρίβεια, οι επιχειρήσεις αδυνατούν να επιβιώσουν, ενώ η κυβέρνηση
παρακολουθεί… και αφήνει τα πράγματα να εξελίσσονται υπέρ των λίγων.
Στην καρδιά αυτού του κυκλώνα βρίσκεται
η ενέργεια. Η Ελλάδα είναι η ακριβότερη χώρα στην Ευρώπη για καύσιμα,
με την τιμή της αμόλυβδης να ξεπερνά τα 2,20 €/λίτρο και του ντίζελ τα
2,10 €/λίτρο, πάνω από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο κατά 30%. Τα πρατήρια
αυξάνουν συστηματικά τις τιμές και η κυβέρνηση περιορίζεται σε «πλαφόν»
και επικοινωνιακά τεχνάσματα, αφήνοντας την αγορά ανεξέλεγκτη. Οι
πολίτες πληρώνουν την κρίση, οι εταιρείες καταγράφουν υπερκέρδη, και η
κοινωνική ανισότητα βαθαίνει.
Η γεωπολιτική διάσταση επιβαρύνει ακόμη
περισσότερο την κατάσταση. Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή έχει διαταράξει
την παγκόσμια ροή ενέργειας, ειδικά στο Στενό του Ορμούζ, απ’ όπου
διέρχεται περίπου το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου. Οι επιθέσεις σε
ενεργειακές υποδομές και οι αυξανόμενες στρατιωτικές εντάσεις έχουν
εκτινάξει την τιμή του Brent πάνω από 100 δολάρια το βαρέλι,
επιβαρύνοντας άμεσα την αγορά καυσίμων στην Ελλάδα. Οι αυξήσεις στην ΕΕ
φτάνουν 15% στη βενζίνη και 17% στο ντίζελ, αλλά η Ελλάδα πληρώνει
δυσανάλογα υψηλούς φόρους και περιθώρια κέρδους.
Η κυβέρνηση επικαλείται την «ευρωπαϊκή
κρίση» και το ενεργειακό σοκ σαν άλλοθι, αλλά τα μέτρα στήριξης είναι
περιορισμένα, αναποτελεσματικά και καθυστερημένα. Η καθημερινότητα του
Έλληνα πολίτη δεν προστατεύεται. Οι μισθοί παραμένουν στάσιμοι, ο μέσος
μισθός στα 1.100 € μεικτά δεν καλύπτει ούτε τα βασικά έξοδα όταν στην
Ευρώπη είναι 3.300, και οι τιμές σε βασικά αγαθά και ενέργεια
εκτοξεύονται. Η κοινωνία «πληρώνει», η κυβέρνηση κοιτάζει αλλού και οι
αρπαχτές συνεχίζονται με φόντο τη δυστυχία των πολλών.
Το σκάνδαλο των υποκλοπών με το
Predator spyware αποδεικνύει ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Η
κυβέρνηση όχι μόνο αδυνατεί να προστατεύσει τους πολίτες, αλλά φαίνεται
ότι λειτουργεί μέσα σε ένα καθεστώς διαρκούς θεσμικής αμφισβήτησης.
Παρακολουθήσεις πολιτικών, δημοσιογράφων και επιχειρηματιών δημιούργησαν
σοβαρές ανησυχίες για το κράτος δικαίου. Η απουσία πειστικών
απαντήσεων, η αμυντική στάση και η ανοχή σε συμφέροντα ενισχύουν την
αίσθηση ότι η δημοκρατία υποχωρεί.
Ακόμα και οι εξαγγελίες για επενδύσεις
και μείωση χρέους δεν πείθουν. Η πρόωρη αποπληρωμή δανείων από το 2010
αντί να μοχλευτούν στην Οικονομία και η μείωση του χρέους από τα 364,95
δισ. € το 2024 στα 362,8 δισ. € το 2025 φαίνεται θετική μόνο στα χαρτιά ή
ίσως εξυπηρετούν κάποιους «συμμάχους» και υποστηρικτές στα «δύσκολα»
καθώς οι υψηλοί φόροι αφαιμάζουν από παντού τα νοικοκυριά. Στην πράξη, η
κοινωνία δεν αισθάνεται κανένα όφελος· οι φόροι παραμένουν υψηλοί, οι
λογαριασμοί ενέργειας εκτοξεύονται, και οι πολίτες εξακολουθούν να
πληρώνουν την κρίση των λίγων.
Οι αρπαχτές είναι παντού: από τα
πρατήρια καυσίμων μέχρι τα σούπερ μάρκετ. Οι τιμές αυξάνονται χωρίς
κανένα ουσιαστικό έλεγχο, ενώ η κυβέρνηση διακηρύσσει «στοχευμένες
παρεμβάσεις» που ποτέ δεν φτάνουν στην καθημερινότητα του πολίτη. Η
κοινωνία παρακολουθεί αμήχανη μια πραγματικότητα όπου οι ισχυροί
συνεχίζουν να κερδίζουν και οι πολίτες αδυνατούν να επιβιώσουν.
Ο συνδυασμός ακρίβειας, πολέμου και
θεσμικής αδυναμίας δημιουργεί εκρηκτικό μείγμα. Οι πολίτες δεν βλέπουν
δικαιοσύνη, οι μισθοί δεν αρκούν, οι τιμές ανεβαίνουν, και οι υποκλοπές
αποκαλύπτουν ένα κράτος που δεν λειτουργεί για τον λαό. Αυτή η αίσθηση
αδικίας και ανικανότητας δεν μένει μόνο ως στατιστικό στοιχείο·
μετατρέπεται σε πολιτική οργή, που θα μπορούσε να επισπεύσει ακόμη και
προκήρυξη πρόωρων εκλογών εντός του 2026, καθώς η κοινωνία απαιτεί
αλλαγή και λογοδοσία. Είναι θέμα χρόνου η Κυβέρνηση να βρει κάποιο
«πολιτικό ξέφωτο» για να προσφύγει στις κάλπες. Μπορεί και η λήξη του
πολέμου να είναι κάποια λύση για να σώσει ότι μπορεί να σωθεί…
Η Ελλάδα σήμερα δεν χρειάζεται
επικοινωνιακά τεχνάσματα, αλλά ουσιαστική παρέμβαση. Απαιτείται να
σταματήσουν οι αρπαχτές, να ελεγχθούν οι τιμές, να προστατευθεί η αγορά
και να ενισχυθεί η δημοκρατική διαφάνεια. Όσο η κυβέρνηση επιλέγει να
κρύβεται πίσω από διεθνείς συνθήκες και ευρωπαϊκές αποφάσεις, η κοινωνία
θα συνεχίσει να πληρώνει με ακριβά καθημερινά έξοδα, εμπιστοσύνη και
ποιότητα ζωής.
Η ακρίβεια, ο πόλεμος και οι αρπαχτές
δεν είναι μεμονωμένα φαινόμενα· είναι σύμπτωμα μιας κυβέρνησης που έχει
χάσει τον προσανατολισμό της ή της τον έχουν επιβάλει από την αρχή και
λειτουργεί υπέρ συμφερόντων αντί για τον λαό. Και μέχρι να αλλάξει, η
κοινωνία θα συνεχίσει να πληρώνει ακριβά – όχι μόνο με χρήμα, αλλά και
με την ίδια τη δημοκρατία της. Κάθε ευρώ που φεύγει από την τσέπη του
πολίτη, κάθε αναβολή ουσιαστικών παρεμβάσεων, κάθε σιωπή απέναντι στις
αρπαχτές και στην αδιαφάνεια, είναι μια μικρή, αθόρυβη ληστεία της
συλλογικής μας ισχύος. Η Ελλάδα δεν χρωστά μόνο χρήματα· χρωστά σε εμάς
την ευκαιρία να ζήσουμε σε μια κοινωνία που σέβεται την αξιοπρέπεια, την
ισονομία και την αλληλεγγύη. Και όσο αυτή η κυβέρνηση καθυστερεί, το
τίμημα πληρώνεται από όλους – καθημερινά, αδιάκοπα, αδυσώπητα.
*Political Analyst
Biologist – PhD in Risk Assesment & Integrated Environmental Management
MSc in Integrated Coastal Zone Management
University of Crete
Regional Councilor of the Region of Central Greece
Regional Unit of Euboea
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου