Η επιδίωξη της Τουρκίας να
αποκτήσει μαχητικά Eurofighter Typhoon εξελίσσεται σ’ ένα από τα
σημαντικότερα ζητήματα της περιφερειακής ασφάλειας. Μετά τον αποκλεισμό
της από το πρόγραμμα των F-35, λόγω της προμήθειας των ρωσικών S-400, η
Άγκυρα αναζητά εναγωνίως λύση για να καλύψει το στρατηγικό κενό που
δημιουργήθηκε στην Τουρκική Πολεμική Αεροπορία.
Το Eurofighter εμφανίζεται σήμερα ως η μόνη ρεαλιστική επιλογή υψηλής απόδοσης, πολιτικά εφικτή και τεχνολογικά αξιόπιστη.
Σύμφωνα με όσα έχουν δει το φως της
δημοσιότητας, η Τουρκία επιδιώκει την απόκτηση έως 40 αεροσκαφών
Eurofighter, σε δύο φάσεις: αρχικά με μεταχειρισμένα αεροσκάφη από
βρετανικά αποθέματα για ταχεία επιχειρησιακή ενίσχυση και στη συνέχεια
με νέα, σύγχρονης παραγωγής.
Κεντρικό στοιχείο του πακέτου αποτελεί
και η ενσωμάτωση των πυραύλων Meteor, που προσφέρουν δυνατότητα
εμπλοκής σε αποστάσεις που μεταβάλλουν τη φιλοσοφία των εναέριων
επιχειρήσεων.
Το πρόγραμμα Eurofighter, ωστόσο,
είναι πολυεθνικό (Ηνωμένο Βασίλειο, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία), γεγονός
που σημαίνει ότι η εξαγωγή προϋποθέτει πολιτική συναίνεση. Οι αρχικές
επιφυλάξεις της Γερμανίας φαίνεται πως κάμπτονται καθώς το Βερολίνο
επανεξέτασε τη στάση του υπό το πρίσμα γεωπολιτικών και βιομηχανικών
συμφερόντων.
Αυτό καθιστά πλέον ρεαλιστικό το ενδεχόμενο προώθησης της συμφωνίας.
Το κρίσιμο ερώτημα αφορά τις
επιπτώσεις στο ισοζύγιο ισχύος στο Αιγαίο. Παρά τις υπερβολές που
καταγράφονται σε μέρος του δημόσιου λόγου, η απόκτηση Eurofighter από
την Τουρκία δεν συνιστά “game changer”.
Η Ελλάδα έχει ήδη εντάξει σε υπηρεσία
τα Rafale F3R με Meteor, προχωρά στην πλήρη αναβάθμιση των F-16 σε
Viper, ενώ έχει εξασφαλίσει την ένταξη των F-35, τα οποία εισάγουν
ποιοτικά διαφορετικές δυνατότητες επιχειρήσεων.
Σε τεχνικό επίπεδο, το Eurofighter
υπερέχει σε επιδόσεις καθαρής αερομαχίας, ωστόσο το Rafale διαθέτει
πληρέστερο επιχειρησιακό προηγμένο σύστημα ηλεκτρονικού πολέμου
(SPECTRA), ανώτερη δικτυοκεντρική λειτουργία και εξαιρετική
διαλειτουργικότητα με τα ελληνικά μέσα.
Το κρίσιμο στοιχείο δεν είναι μόνο το αεροσκάφος, αλλά το σύνολο της αρχιτεκτονικής ισχύος.
Η τουρκική επιλογή των Eurofighter
συνιστά, στην πραγματικότητα, προσπάθεια περιορισμού των απωλειών από τη
μη συμμετοχή στα F-35 και όχι στρατηγική υπεροχής. Ωστόσο, πρόκειται
για εξέλιξη που απαιτεί σοβαρή παρακολούθηση, καθώς επιβεβαιώνει ότι ο
αεροπορικός ανταγωνισμός παραμένει πυρήνας της ελληνοτουρκικής
αντιπαράθεσης.
Δρ Δημ. Σταθακόπουλος
Πηγή : https://www.militaire.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου